บทที่ 38 สวย

นาวยืนอยู่หน้ากระจกห้องน้ำ สะท้อนใบหน้าของตัวเองในกระจกเงา ถึงแม้จะผ่านมาสามวันแล้ว แต่ยังคงปรากฏร่องรอยของความบอบช้ำ ด้วยต้องใช้ใบหน้าในการทำงานจึงทำให้อดเป็นกังวลไม่ได้ว่าจะสร้างรอยแผลเป็นทิ้งไว้บนใบหน้าหรือไม่ยามที่บาดแผลนั้นจางหาย

ร่างบางหลุดออกจากภวังค์เมื่อถูกฝ่ามือหนาอุ่นหนาข้างหนึ่งกอบกุมก้...